OGŁOSZENIA PARAFIALNE

WIELKANOC, 20.04.2014

1.    Dziękujemy: wszystkim, którzy wzięli udział w dzisiejszej procesji i Mszy św. Rezurekcyjnej: kapłanom, lektorom, ministrantom, asyście kościelnej, scholi młodzieżowej, bielankom, Straży za wartę przy Grobie Pańskim, PP organiście, kościelnemu i Leszczyńskiemu za przygotowanie procesji i wszystkim wiernym.

2.    Jutro II dzień Wielkanocy, porządek Mszy Św. niedzielny, taca przeznaczona na KUL. Odnowa w Duchu Świętym będzie informowała i zapraszała na Rekolekcje Ewangelizacyjne.

3.    W środę spotkanie kandydatów do bierzmowania (II rok) o godz. 18.30  w kościele.

4.    W najbliższy piątek post nie obowiązuje w związku z oktawą Zmartwychwstania Pańskiego.

5.    Przyszła niedziela to Niedziela Miłosierdzia. Z racji na kanonizację papieży Jana XXIII i Jana Pawła II zmieniony będzie porządek Mszy Świętych: 7.00, 8.00, 9.00, 12.30, 15.00 /w Godzinie Miłosierdzia, poprzedzona Koronką/ i 18.00. Taca przeznaczona będzie na dzieła miłosierdzia naszej diecezji.

Zachęcamy do czytania prasy katolickiej

Zapowiedzi:

Lech Maksymilian Wyrzykowski, kawaler z par. Najświętszego Zbawiciela w Zembrowie i Malwina Puchalska, panna z par. tutejszej

Tomasz Adam Rados, stanu wolnego z par. NMP Matki Miłosierdzia w Warszawie Agata Prządka, panna z par. tutejszej

Konrad Marcin Bartnik, kawaler z par. św. Łukasza Ew. w Warszawie i Monika Anna Piekarska, panna z par. tutejszej

Krystian Marecik, kawaler z katedry tarnowskiej i Anna Żaniewska, panna z par. tutejszej


Słowo Rektora
Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II
z okazji Świąt Wielkanocnych
I. „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu”
(Mk 16,15)
Drodzy Przyjaciele Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II!
Dwadzieścia wieków Kościoła jest trwaniem żywej wiary w Jezusa z Nazaretu, który
został skazany na ukrzyżowanie i zabity, jednak powrócił z otchłani śmierci do świata
żywych. Zmartwychwstał, jak zapowiedział. Kościół żyje nie tylko pewnością ewangelij-
nego świadectwa o pustym grobie, ale nade wszystko radością spotkań ze Zmartwych-
wstałym, który wstąpił do nieba i wciąż wspiera uczniów swą ożywczą obecnością. Pan
żyje, a my w Nim.
Zmartwychwstały wezwał Apostołów: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie naro-
dy, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać
wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skoń-
czenia świata” (Mt 28, 19-20). Jak zachęca nas papież Franciszek w adhortacji apostol-
skiej Evangelii gaudium , Kościół nieustannie „wyruszający w drogę” ma być „Kościołem otwartych drzwi”. Stałe „nawrócenie misyjne” potrzebne jest więc nie tylko duszpasterzom, ale wszystkim wierzącym w Chrystusa, by Kościół wychodził także „na peryferie”,
by „nikt nie był wyłączony z radości, jaką nam przynosi Pan”. Nie wolno nam zapadać
w duchową drzemkę. Ewangelizacja jest konieczna zawsze i wszędzie. Także w naszej
Ojczyźnie, której przecież nie omijają tendencje do zeświecczenia różnych sfer życia.
Musimy ustawicznie „wyruszać w drogę”, skoro „miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor
5, 14), by „[...] świat współczesny, poszukujący czy to w trwodze, czy w nadziei, przyjmo-
wał Ewangelię nie od jej głosicieli smutnych i zniechęconych, nie od niecierpliwych lub
bojaźliwych, ale od sług Ewangelii, których życie jaśnieje zapałem, od tych, co pierwsi

zaczerpnęli swą radość od Chrystusa”. Skuteczna ewangelizacja wymaga z jednej strony

bezwzględnej wierności Ewangelii, ale z drugiej – odważnej otwartości na zmieniający
się świat.
II. „Uniwersytet jest miejscem, w którym poszukuje się prawdy o osobie
ludzkiej” (Benedykt XVI,Przemówienie do młodych wykładowców akademickich w bazylice św. Wawrzyńca, Madryt 19 sierpnia 2011 r.)
Współczesny świat ulega fascynacji efektywnością. Staje się ona jedyną wartością, po-
wszechnym punktem odniesienia, również w dziedzinie nauki. Coraz szerzej formułuje
się sugestie, że nauka, której nie można bezpośrednio zastosować w gospodarce, i edu-
kacja, która nie odpowiada oczekiwaniom rynku, są tylko zbędnym obciążeniem dla budżetu państwa. Duch rynkowej efektywności zmienia na naszych oczach istotę i cel istnienia szkół wyższych; nierzadko są one oceniane jako instytucje mające świadczyć
komercyjne usługi. Jednak od zarania naszej cywilizacji zadaniem szkoły było integralne
wykształcenie i wychowanie człowieka, stworzenie warunków, w których mógłby on zre-
alizować swoje talenty i przez to stać się bardziej człowiekiem. Koncepcja uniwersytetu,
który jest najważniejszą formą szkoły wyższej, nawiązuje do ideałów Akademii Platona
i Liceum Arystotelesa, przyjęła dojrzałą postać w średniowieczu i była dalej rozwijana
w myśli Wilhelma Humboldta i Johna Henry’ego Newmana. W europejskiej tradycji
uniwersytet miał nade wszystko służyć prawdzie; poszukiwać jej wiernie i ją upowszech-
niać. Uczony, badacz i nauczyciel cieszył się najwyższym autorytetem społecznym, a stu-
diowanie było wymagającym zaszczytem. Wyrazem tego wyróżnienia i związanych
z nim wymagań jest ślubowanie akademickie, zobowiązujące do sumiennego zdobywania wiedzy i dbałości o godność studenta, a więc kierowania się wysokimi standardami moralności i kultury osobistej. Służba prawdzie była od początku rozumiana jako służba człowiekowi, który urze-
czywistnia swoje człowieczeństwo m.in. przez wykształcenie swoich talentów, w obli-
czu prawdy, osiąganej w racjonalnym wysiłku poznawczym, ważeniu racji i swobodnym dialogu społecznym. Nic dziwnego, że jądrem uniwersytetu były zawsze szeroko pojęte nauki humanistyczne, po części nazywane dzisiaj społecznymi, w których funkcje inte-
grujące i inspirujące pełniły filozofia i teologia. Uniwersytet, służąc człowiekowi, budował jednocześnie wysoką kulturę. Był stróżem
intelektualnego, moralnego i estetycznego ładu jako fundamentu porządku obejmującego życie społeczne, polityczne i gospodarcze. Był też przez wieki szczególnym miejscem współpracy wiary i rozumu. Kościół stał przede wszystkim u początku uniwersytetów,
opracował ich cele i strukturę, nadał idei uniwersytetu dojrzały kształt i od średniowiecza
zakładał i prowadził niezliczone uczelnie. Działalność tę traktował nie tylko jako jedno
z podstawowych zadań cywilizacyjnych, ale także jako istotny składnik swojej misji, jako
nieodzowny element służby człowiekowi. Dlatego konstytucja apostolska Jana Pawła II
o uniwersytetach katolickich Ex corde Ecclesiae stanowi, że uniwersytet „narodził się
z serca Kościoła” i przez swoją działalność naukową „wnosi ważny wkład w prowadzone
przez Kościół dzieło ewangelizacji”.
Troska o naukę i uczelnie wyższe nie może więc być pozostawiona tylko wąskiemu
gremium rządzących. Jako sprawa ogólnoludzka, winna należeć do całego społeczeń-
stwa, bo właściwe funkcjonowanie świata akademickiego jest warunkiem krwiobiegu
prawdy w kulturze i w życiu społecznym. W szczególności społeczeństwo obywatelskie
winno dbać o utrzymanie sprawdzonej przez wieki autonomii uczelni jako gwaranta za-
chowania integralności ideowej szkół wyższych i ośrodków naukowych; jest ona bowiem niezbędna dla wypełnienia ich misji cywilizacyjnej.„Pracy na waszym uniwersytecie wiele zawdzięczam i wysoko sobie ją cenię” ( Jan Paweł II, Przemówienie w czasie uroczystości nadania doktoratu
honoris causa KUL, Warszawa 17 czerwca 1983 r.)
Przez niemal ćwierćwiecze profesorem KUL był ksiądz Karol Wojtyła. Nasza Uczel-
nia z wielkim entuzjazmem przyjęła jego wybór na papieża w pamiętnym roku dwóch
konklawe. Dla wielu z nas oczywiste było skojarzenie tego wydarzenia z poetycką za-
powiedzią Juliusza Słowackiego, który wiele lat wcześniej obwieszczał: „Pośród niesnasków - Pan Bóg uderza / W ogromny dzwon, / Dla Słowiańskiego oto Papieża /Otwarty tron” ( Juliusz Słowacki, Pośród niesnasków - Pan Bóg uderza). Ten słowiański charyzmatyczny papież w trakcie swego pontyfikatu nie tylko przyczynił się, jak wieszczył poeta, do budowania cywilizacji miłości i pokoju w świecie, do obrony godności każdego człowieka, do ukazywania światu Boga, ale pozostał też w żywym kontakcie z naszym Uniwersytetem, kontynuował przyjaźnie i naukowe debaty z profesorami, spo-
tykał się z przedstawicielami wielu środowisk KUL.
Społeczność uniwersytecką i naszych Przyjaciół napełnia radość i duma z kanonizacji
wielkiego Profesora, będącego przez blisko 27 lat nauczycielem świata, prorokiem inte-
gralnej wizji człowieka, głoszonej przez Kościół i wraz z nim przez Katolicki Uniwersy-
tet Lubelski. Ciesząc się z wyniesienia na ołtarze naszego Profesora, którego imię KUL
nosi od roku 2005, pragniemy na nowo zgłębiać jego nauczanie i szukać w nim inspiracji do nieustannego rozwoju duchowego. Jest to wezwanie i zobowiązanie nie tylko dla naszej Uczelni, ale też dla naszej Ojczyzny i dla całego Kościoła, byśmy wobec zagrożeń
„cywilizacji śmierci” mieli odwagę „wypłynąć na głębię” budowania człowieczeństwa;
człowiek czerpie bowiem swą szczególną godność i moc z zanurzenia w Bogu.
Z okazji 50-lecia KUL, obchodzonego w roku 1968, kardynał Karol Wojtyła przypo-
minał, że uniwersytet wyrasta z odkrycia godności człowieka, rodzącej prawo do prawdy
i obowiązek jej poszukiwania, traktowany jako warunek autentycznej wolności. Dążenie
do prawdy urzeczywistnia się w „misji naukowej i nauczycielskiej uniwersytetu”, a dąże-
nie do prawdziwej wolności realizuje się w pracy wychowawczej. Podczas uroczystości
60-lecia KUL kardynał Wojtyła przypomniał zaś o wymogu bezinteresownego stosunku
do prawdy, przywołując słowa błogosławionego kardynała Johna Henry’ego Newmana założyciela uniwersytetu katolickiego w Dublinie: „Istnieje wiedza, która jest pożądana,choć nic z niej nie przychodzi, gdyż sama jest skarbem i wystarczającym wynagrodze-
niem za lata trudu”. Integralna misja uniwersytetu nie ogranicza się bowiem do fachowe-
go kształcenia przez przekazywanie pogłębionych informacji czy przygotowanie do za-
wodu; uniwersytet musi wspierać budowanie mądrości, gdyż tylko ona „zadawala ludzki
głód i pragnienie prawdy” ( Jan Paweł II,Przemówienie do nauczycieli i wychowawców Nikaragua, León, 4 marca 1983 r.)
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II dba o urzeczywistnienie integralnej wizji
uniwersytetu. Niewątpliwie jego istotnym elementem są nauki matematyczne, przyrod-
nicze, technologiczne, ale fundamentem swej misji cywilizacyjnej uczynił nade wszystko
nauki humanistyczne i społeczne, wnosząc przez blisko 100 lat swego funkcjonowania
istotny wkład do narodowej kultury oraz przygotowując pokolenia ideowych i dobrze
wykształconych absolwentów. Tej służbie chce być wierny i w przyszłości, odwołując się
do słów oraz świadectwa heroicznej wierności prawdzie o człowieku urzeczywistnionej
przez swego wielkiego Patrona.
IV. „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” ( J 11,25)
Drodzy Przyjaciele Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II!
W duchu świątecznej radości kieruję do Wszystkich, którym KUL jest od lat bli-
ski, najserdeczniejsze podziękowania za wsparcie okazywane naszej
Alma Mater. Dziękuję Księżom Biskupom, Proboszczom, całemu Duchowieństwu, Wiernym świeckim
i wszystkim Przyjaciołom KUL.
Niech radosna nowina o pustym grobie, którą o świcie wielkanocnego poranka nie-
wiasty z pośpiechem niosły Apostołom, uzdalnia nas do odkrywania pełnej prawdy
o świecie i o człowieku; niech pobudza do jej głoszenia z radością, aż po „peryferie” świa-
ta. Niech spotkanie ze Zmartwychwstałym wnosi pokój w każde ludzkie serce i w każde
ludzkie życie.
ks. prof. dr hab. Antoni Dębiński